Wat is dat toch altijd weer fantastisch wanneer je die bijzondere helderheid ervaart bij het zien van de collages van Sam Middleton. Wat een waarheid zit er in het ritme, in de herhaling, die de tijd doet stilstaan en je een kijkje geeft in hoe de dingen zíjn. Wat een leven en wat een heerlijke ruimte die Sam daar schept. Zonder veel woorden te gebruiken verteld Sam heel veel. In de stiltes, in het zoeken naar een antwoord, wordt er veel gezegd. Een paar woorden en hij roept een hele wereld op. Dat weet hij ook in zijn collages te bewerkstelligen. Niets te veel, alles teruggebracht tot de kern. De kern van de werkelijkheid. Je kent het, dus je herkent het. Geboren in Harlem, New York, 1927. Een totaal andere wereld. De jazz is nog altijd zijn thuis en zijn leven. Aanvankelijk wilde hij kleding ontwerpen. Hij ging schilderen. Op aanraden van Jackson Pollock, Jean Kline en Motherwell besloot hij naar het buitenland te gaan. Weg uit New York. Na een aantal reizen op zee kreeg hij de kans om met een beurs naar Mexico te gaan, om te studeren bij Diego Riviera. De zee gaf hem de ervaring van ruimte en rust. Van oneindigheid. Vervolgens ging hij naar Zweden en op uitnodiging van Sandberg om te exposeren in het Stedelijk Museum is hij sinds de jaren ‘60 niet meer uit Nederland vandaan gegaan. De tijd van Cobra, Fluxus, Amsterdam was vol in beweging. Het broeide daar in de wereld van kunst en cultuur. Je wilt als schrijver en mag als interviewer niet te veel invullen, dus stel je je vragen. Best wezenlijke vragen, maar liever zou je dat niet doen. Je wilt het werk en je wilt Sam heel laten, niet met vragen overstelpen en daardoor minder te weten te komen dan je eigenlijk al wist. Enfin: je stelt je vragen, ze worden beantwoord of je zoekt samen naar de woorden om tot waarachtig antwoord te komen. Maar je hoeft alleen maar te kijken. Naar de collages, in zijn atelier, naar Sam, naar zijn stem. En het klopt: Sam valt samen met zijn werk. Toch laten Sam en zijn werk een schrijver schrijven. Onophoudelijk schrijven. Zijn zwijgen is een enorme inspiratiebron, zijn collages roepen het ene na het andere woord op. Je bent blij, want inderdaad, je weet het zeker: taal is het woord niet. Drs. Mi-hyun Sook
